Ο Robert Hughes είναι απο τους κριτικούς τέχνης που μου άρεσαν ανέκαθεν.Πως να μη σου αρέσει βέβαια ένας άνθρωπος που περπάτησε δίπλα δίπλα με μεγάλες μορφές της τέχνης οπως ο Francis Bacon. Κυρίως όμως μου αρέσει η άνεση που έχει απέναντι στους μεγαλύτερους συλλέκτες της εποχής μας και ο σχεδόν ειρωνικός και υποτιμητικός τρόπος που τους μιλα πετώντας τους την αλήθεια κατάμουτρα.Σε αντίθεση βέβαια με τους δικούς μας που έχουν κάνει λάστιχο τη γλώσσα τους από το πολύ γλύψιμο.Παρακολουθείστε την απολαυστική συνομιλία που έχει με τον μεγαλοσυλλέκτη Alberto Mugrabi και πως ο τελευταίος κάθεται σχεδόν σαν μαθητούδι μπροστά του.Ιδίως όταν του λέει πως ο Warhol ήταν από τους πιο ηλίθιους ανθρώπους που συνάντησε ποτέ.Long live Robert, δεν βγαίνουν πια τέτοιοι κριτικοί!
Friday, November 20, 2009
Thursday, November 19, 2009
Μία βόλτα στις γκαλερί της Θεσσαλονίκης
Τετάρτη απόγευμα.Όλες κλειστές.
Μα καλά εάν ο άλλος δεν πάει κάποια Δευτέρα ή Τετάρτη που έχει το απόγευμα του ελεύθερο, πότε θα πάει στις 12-4 που τις έχετε εσείς ανοιχτές?
Θα φύγω εγώ από τη δουλειά μου, θα πάω να φάω και αντί να ξαπλώσω η να δω τα παιδιά μου η την γκόμενα μου η ότι άλλο, θα τρέχω μεσημεριάτικα να δω σύγχρονη τέχνη?
Τι ηλίθιος ελιτισμός είναι αυτός, γαμώτο!
Μα καλά εάν ο άλλος δεν πάει κάποια Δευτέρα ή Τετάρτη που έχει το απόγευμα του ελεύθερο, πότε θα πάει στις 12-4 που τις έχετε εσείς ανοιχτές?
Θα φύγω εγώ από τη δουλειά μου, θα πάω να φάω και αντί να ξαπλώσω η να δω τα παιδιά μου η την γκόμενα μου η ότι άλλο, θα τρέχω μεσημεριάτικα να δω σύγχρονη τέχνη?
Τι ηλίθιος ελιτισμός είναι αυτός, γαμώτο!
Tuesday, November 17, 2009
At Crossroads
Αυτά είναι γούστα φίλε μου. Κάθεσαι εσύ τώρα και ασχολείσαι με τον Ζενάκο, με τις Μπιενάλε, με τις γκαζον και τις μπριντερ και συλλογιέσαι αν η τέχνη θα ήταν έτσι αν δεν ήταν γιουβέτσι. Κορόιδο. Εδώ είναι η τέχνη και το χρήμα. Να και οι εκθέσεις στο Ωνάσειο στη Νεα Υόρκη, να και στις πύλες του Βρανδεμβούργου, να και οι υποκλίσεις της Ακαδημιας Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Όταν έχεις χρήμα όλοι κάθονται πρίμα.Το καλύτερο δε είναι να είσαι γόνος εφοπλιστικής οικογένειας και να έχεις πρεμούρα για τους μετανάστες.Ο απόλυτος μεταμοντέρνος κυνισμός.
Εμείς πάντως προτείνουμε αντί για εικαστικές εγκαταστάσεις η καλλιτέχνιδα να διαθέσει καμία βιλίτσα εκεί στη Χίο η κάποιο χρηματικό ποσό για τους ανεμοδαρμένους μετανάστες.Πιο φοβερό instalation θα ήταν αυτό.
Link: Καλλιόπη Λαιμού
Thursday, November 12, 2009
Η Πρώτη εικόνα
Το "Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης" σε συνεργασία με το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Centre Régional d'Art Contemporain Languedoc-Roussillon, στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων των 30 χρόνων του Μουσείου και των 50 του Φεστιβάλ, παρουσιάζει την έκθεση Η Πρώτη Εικόνα.
Συμμετέχουν: Αλέξανδρος Αβρανάς, Αντουανέττα Αγγελίδη, Κατερίνα Αποστολίδου Βαγγέλης Βλάχος, Απόστολος Γεωργίου, Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Χριστίνα Δημητριάδη, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Μαρία Ζερβού, Μαρία Κλωνάρη/Κατερίνα Θωμαδάκη, Νίκος Ναυρίδης, Μαρία Παπαδημητρίου, Ηλίας Παπαηλιάκης, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Ευτύχης Πατσουράκης, Γεωργία Σαγρή, Γιώργος Σαπουντζής, Εύα Στεφανή, Βασιλεία Στυλιανίδου, Αλέξανδρος Τζάννης, Ευανθία Τσαντίλα, Στέφανος Τσιβόπουλος, Δημήτρης Τσουμπλέκας και Γιώργος Χατζημιχάλης.
Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε επιμέλεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΜΜΣΤ κ. Ντένη Ζαχαρόπουλου.
"Στη Θεσσαλονίκη η έκθεση περνά σε μια δεύτερη φάση, εσωτερικός και εξωτερικός χώρος μεταφέρονται συνολικά στο εσωτερικό του μουσείου σηματοδοτώντας τη μετατόπιση από το περιβάλλον του νησιού (Sète) στο αστικό κέντρο (Θεσσαλονίκη) όπου το μέσα και το έξω έχει πολύ λιγότερο να κάνει με το κτίριο και το τοπίο, τη μέρα και τη νύχτα, κ.ο.κ. Η πόλη είναι χωρίς θέα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς δεδομένες διαδρομές και “δράση” ανάμεσα στους ρόλους διανέμεται ήδη στο εσωτερικό του σπιτιού, όπου η οικογένεια από μικρογραφία της κοινωνίας συνιστά το κύτταρο ενός χαοτικού και λαβυρινθικού κοινωνικού ιστού. Έτσι, στην έκθεση, άντρες και γυναίκες θα συνυπάρχουν σε ένα συνεχή και ενιαίο χώρο Μουσείου-Σπιτιού. Όπως στην πόλη, εκεί συζούν, αλληλοκαθορίζονται και αλληλοσυγκρούονται. Οι προβολές (συνεχής λόγος) δημιουργούν το ενιαίο και διάχυτο ημίφως φως μέσα στη γενική συσκότιση που επιτρέπει την αναγνώριση των στατικών έργων σα μακρινές σκιές ή όπως ένα παράθυρο που ξαφνικά φωτίζεται (ασυνεχής λόγος). Τα έργα εναλλάσσονται από την κίνηση και την αφήγηση σε σταθμούς ανάμνησης και τόπους μνήμης. Όπως μια δράση που έχει ήδη πραγματοποιηθεί, τα έργα λειτουργούν σαν απόμακρη αναλαμπή μέσα ή έξω από το σπίτι, σαν σκηνές που μπορεί κανείς να δει μέσα ή έξω από το παράθυρο, που στην προκειμένη περίπτωση ορίζουν ανάλογα οι προβολές ή τα αντικείμενα. Η σχέση του εξωτερικού και του εσωτερικού χώρου σε ένα αστικό περιβάλλον είναι όπως και οι ρόλοι, ανταλλάξιμη και ορίζεται μέσα στην έκθεση σαν μια σχέση παραθύρων που ανοίγουν ή που κλείνουν. Τα παράθυρα ξεχωρίζουν δύο χώρους ενώνοντας τους είτε ανοίγοντας είτε κλείνοντας, είτε φωτίζοντας είτε τραβώντας την κουρτίνα....." ...έχει και συνέχεια αλλά εμένα μ' έπιασαν τα γέλια και σταμάτησα.Έχει καταντήσει ανέκδοτο η φάση πια με τους επιμελητές-καλλιτέχνες και ιδιαίτερα τα κείμενα που συνοδεύουν την όλη ιστορία.Έχουμε καταντήσει ανέκδοτο σ' αυτή τη χώρα.Μου θυμίζει τα φεστιβάλ προβάτων που γίνονται σε κάτι χώρες.Φανταστείτε τη σκηνή πριν ο βοσκός-κτηνοτρόφος τα πάει στο φεστιβάλ.Μπαίνει στον στάβλο και οποίο πρόβατο του γυαλίσει, το συμπαθεί η πιστεύει οτι θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο το διαλέγει!
Συμμετέχουν: Αλέξανδρος Αβρανάς, Αντουανέττα Αγγελίδη, Κατερίνα Αποστολίδου Βαγγέλης Βλάχος, Απόστολος Γεωργίου, Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Χριστίνα Δημητριάδη, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Μαρία Ζερβού, Μαρία Κλωνάρη/Κατερίνα Θωμαδάκη, Νίκος Ναυρίδης, Μαρία Παπαδημητρίου, Ηλίας Παπαηλιάκης, Λήδα Παπακωνσταντίνου, Ευτύχης Πατσουράκης, Γεωργία Σαγρή, Γιώργος Σαπουντζής, Εύα Στεφανή, Βασιλεία Στυλιανίδου, Αλέξανδρος Τζάννης, Ευανθία Τσαντίλα, Στέφανος Τσιβόπουλος, Δημήτρης Τσουμπλέκας και Γιώργος Χατζημιχάλης.
Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε επιμέλεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΜΜΣΤ κ. Ντένη Ζαχαρόπουλου.
"Στη Θεσσαλονίκη η έκθεση περνά σε μια δεύτερη φάση, εσωτερικός και εξωτερικός χώρος μεταφέρονται συνολικά στο εσωτερικό του μουσείου σηματοδοτώντας τη μετατόπιση από το περιβάλλον του νησιού (Sète) στο αστικό κέντρο (Θεσσαλονίκη) όπου το μέσα και το έξω έχει πολύ λιγότερο να κάνει με το κτίριο και το τοπίο, τη μέρα και τη νύχτα, κ.ο.κ. Η πόλη είναι χωρίς θέα, χωρίς προσανατολισμό, χωρίς δεδομένες διαδρομές και “δράση” ανάμεσα στους ρόλους διανέμεται ήδη στο εσωτερικό του σπιτιού, όπου η οικογένεια από μικρογραφία της κοινωνίας συνιστά το κύτταρο ενός χαοτικού και λαβυρινθικού κοινωνικού ιστού. Έτσι, στην έκθεση, άντρες και γυναίκες θα συνυπάρχουν σε ένα συνεχή και ενιαίο χώρο Μουσείου-Σπιτιού. Όπως στην πόλη, εκεί συζούν, αλληλοκαθορίζονται και αλληλοσυγκρούονται. Οι προβολές (συνεχής λόγος) δημιουργούν το ενιαίο και διάχυτο ημίφως φως μέσα στη γενική συσκότιση που επιτρέπει την αναγνώριση των στατικών έργων σα μακρινές σκιές ή όπως ένα παράθυρο που ξαφνικά φωτίζεται (ασυνεχής λόγος). Τα έργα εναλλάσσονται από την κίνηση και την αφήγηση σε σταθμούς ανάμνησης και τόπους μνήμης. Όπως μια δράση που έχει ήδη πραγματοποιηθεί, τα έργα λειτουργούν σαν απόμακρη αναλαμπή μέσα ή έξω από το σπίτι, σαν σκηνές που μπορεί κανείς να δει μέσα ή έξω από το παράθυρο, που στην προκειμένη περίπτωση ορίζουν ανάλογα οι προβολές ή τα αντικείμενα. Η σχέση του εξωτερικού και του εσωτερικού χώρου σε ένα αστικό περιβάλλον είναι όπως και οι ρόλοι, ανταλλάξιμη και ορίζεται μέσα στην έκθεση σαν μια σχέση παραθύρων που ανοίγουν ή που κλείνουν. Τα παράθυρα ξεχωρίζουν δύο χώρους ενώνοντας τους είτε ανοίγοντας είτε κλείνοντας, είτε φωτίζοντας είτε τραβώντας την κουρτίνα....." ...έχει και συνέχεια αλλά εμένα μ' έπιασαν τα γέλια και σταμάτησα.Έχει καταντήσει ανέκδοτο η φάση πια με τους επιμελητές-καλλιτέχνες και ιδιαίτερα τα κείμενα που συνοδεύουν την όλη ιστορία.Έχουμε καταντήσει ανέκδοτο σ' αυτή τη χώρα.Μου θυμίζει τα φεστιβάλ προβάτων που γίνονται σε κάτι χώρες.Φανταστείτε τη σκηνή πριν ο βοσκός-κτηνοτρόφος τα πάει στο φεστιβάλ.Μπαίνει στον στάβλο και οποίο πρόβατο του γυαλίσει, το συμπαθεί η πιστεύει οτι θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο το διαλέγει!
Tuesday, November 10, 2009
Κατερίνα Κοσκινά «Δεν μπορεί ποτέ ο επιμελητής να είναι σπουδαιότερος από το έργο τέχνης»
Απο την συνέντευξή της στη LIFO
Πώς κρίνετε την τάση -είναι και διεθνής- να γίνονται σταρ οι επιμελητές;
Ο ρόλος του επιμελητή είναι ένας ρόλος δύσκολος. Φυσικά έχει να κάνει με το τι ορίζουμε ως επιμέλεια. Είναι μεγάλη η ευθύνη του και πραγματικά τού αξίζει το μπράβο. Συνεισφέρει στην ανάγνωση, στην κατανόηση, στην προβολή ενός έργου. Ο επιμελητής είναι σαν σκηνοθέτης, διευθυντής ορχήστρας, δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι πιο σημαντικός από τον καλλιτέχνη. Αν δεν υπάρχει το έργο, δεν υπάρχει ο επιμελητής, ούτε καν ο ρόλος του. Ποτέ δεν είναι σημαντικότερος από το έργο. Όταν όμως, για παράδειγμα, έχουμε να κάνουμε με μια έκθεση σαν την «Ντοκουμέντα» του Κασέλ, είναι ή δεν είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του επιμελητή της; Γενικά, διαφωνώ με το star system. Όμως, γιατί δεχόμαστε ένας χορογράφος να γίνεται σταρ και ένας επιμελητής όχι;
Καλά τα λες Κατερίνα μου, αλλά στο τέλος το πετάς το καταραμένο απωθημένο και τα ακυρώνεις όλα.Θα σε βγάλω εγώ από την απορία σου, γιατί ο χορογράφος δημιουργεί, συνθέτει, φτιάχνει κάτι που δεν υπήρχε πριν, ενώ ο επιμελητής απλά στήνει.
Πώς κρίνετε την τάση -είναι και διεθνής- να γίνονται σταρ οι επιμελητές;
Ο ρόλος του επιμελητή είναι ένας ρόλος δύσκολος. Φυσικά έχει να κάνει με το τι ορίζουμε ως επιμέλεια. Είναι μεγάλη η ευθύνη του και πραγματικά τού αξίζει το μπράβο. Συνεισφέρει στην ανάγνωση, στην κατανόηση, στην προβολή ενός έργου. Ο επιμελητής είναι σαν σκηνοθέτης, διευθυντής ορχήστρας, δεν μπορεί όμως ποτέ να είναι πιο σημαντικός από τον καλλιτέχνη. Αν δεν υπάρχει το έργο, δεν υπάρχει ο επιμελητής, ούτε καν ο ρόλος του. Ποτέ δεν είναι σημαντικότερος από το έργο. Όταν όμως, για παράδειγμα, έχουμε να κάνουμε με μια έκθεση σαν την «Ντοκουμέντα» του Κασέλ, είναι ή δεν είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του επιμελητή της; Γενικά, διαφωνώ με το star system. Όμως, γιατί δεχόμαστε ένας χορογράφος να γίνεται σταρ και ένας επιμελητής όχι;
Καλά τα λες Κατερίνα μου, αλλά στο τέλος το πετάς το καταραμένο απωθημένο και τα ακυρώνεις όλα.Θα σε βγάλω εγώ από την απορία σου, γιατί ο χορογράφος δημιουργεί, συνθέτει, φτιάχνει κάτι που δεν υπήρχε πριν, ενώ ο επιμελητής απλά στήνει.
Monday, November 09, 2009
Αντίδωρο
Ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε ο μεγάλος καλλιτέχνης Βλασης Κανιαρης προσφέρουμε το έργο που βλέπετε στην εικόνα στον καθένα απο εσάς αφού το διαμελίσουμε σε μικρά κομματάκια για να φτάσει σε όλους σας.Αυτή η πράξη που έρχεται να ταράξει τα νερά του καλλιτεχνικού χώρου εν μέσω οικονομικής κρίσης δείχνει τη βαθιά ευαισθησία των καλλιτεχνών προς τους φτωχότερους συνανθρώπους μας που αδυνατούν να αγοράσουν ενα εργο τεχνης.Μ' αυτό το τρόπο λειτουργεί μια σχέση, οπως θα έλεγε και ο μετρ της τζαζεμένης γραφής (απο το jazz, δηλ. αυτοσχεδιαστική γραφή και λόγος) σερ Μάνος ντε λα Στεφάν, της κοινωνίας-επικοινωνίας μεσα απο εναν μελισμό-διαμελισμό του ίδιου του έργου προς όφελος φυσικά της ίδιας της τέχνης.Μέσα από τη συμβολική αυτή χειρονομία του αντίδωρου, το μπλογκ επικοινωνεί και πάλι άμεσα με το κοινό του κοινωνώντας του κάποιες ιδέες και καταθέτοντας συγκεκριμένες συμπεριφορές που ανοίγουν νέους δρόμους στη σχέση "καλλιτέχνης - κοινό".
Υ.Γ Το σημείο του έργου (όλοι ξέρουμε ποιο) που οι περισσότεροι απο σας λιγουρεύεστε, θα δοθεί με κλήρωση για ευνόητους λόγους.
Tuesday, November 03, 2009
Contemporary artists must do better
Jonathan Jones / guardian.co.uk
When it comes to quantity, art lovers in 21st-century Britain have got it made. The range of exhibitions and events on offer boggles the mind, the number of famous artists defies all the laws of cultural gravity. I mean, we have – how many art stars? Dozens. You might even be able to count our artist celebrities in hundreds.
In New York in the 1980s, there were probably five or six artists who were famous in this way, and that was a time and place when people thought art was turning into pop. There has simply never been a moment in modern history when a city so teemed with celebrated artists as London does now. There is a real sense in which to be an artist at all here confers a kind of fame on you.
When it comes to quantity, art lovers in 21st-century Britain have got it made. The range of exhibitions and events on offer boggles the mind, the number of famous artists defies all the laws of cultural gravity. I mean, we have – how many art stars? Dozens. You might even be able to count our artist celebrities in hundreds.
In New York in the 1980s, there were probably five or six artists who were famous in this way, and that was a time and place when people thought art was turning into pop. There has simply never been a moment in modern history when a city so teemed with celebrated artists as London does now. There is a real sense in which to be an artist at all here confers a kind of fame on you.
«Tο Όμορφο δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού»
posted by Νίκος Τριανταφύλλου
Με την διπλή ιδιότητά μου του εικαστικού - μουσειολόγου, κάποιες κρίσεις και σκέψεις με αφορμή την έκθεση για το Όμορφο που γίνεται στο Κρατικό Μουσείο.
Παρακαλώ, σε όσους θα κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τα παρακάτω, να δούν συνεπικουρικά και τα 3 comments που αφορούν ζητήματα επιμέλειας, σε μία συζήτηση που έγινε μεταξύ της κυρίας Καφέτση και εμού, στο label Museology, στο blog του Εθνικού Μουσείου, στο www.emst.gr
Με την διπλή ιδιότητά μου του εικαστικού - μουσειολόγου, κάποιες κρίσεις και σκέψεις με αφορμή την έκθεση για το Όμορφο που γίνεται στο Κρατικό Μουσείο.
Παρακαλώ, σε όσους θα κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τα παρακάτω, να δούν συνεπικουρικά και τα 3 comments που αφορούν ζητήματα επιμέλειας, σε μία συζήτηση που έγινε μεταξύ της κυρίας Καφέτση και εμού, στο label Museology, στο blog του Εθνικού Μουσείου, στο www.emst.gr
Sunday, November 01, 2009
Θεσσαλονίκη, η πόλη της Τέχνης (νούμερο 2) / Εγκαίνια Miro
Που να σας τα λέω.Λάμψη, λάμψη και μόνο λάμψη.Ήμασταν όλοι εκεί, και να τα φλας και να οι φωτογραφίες και να οι πόζες.Ένιωσα πολυ περήφανος που ήμουν κι' εγώ εκεί με όλη την κοσμική Θεσσαλονίκη.Ξέφυγα για λίγο απο την ταπεινή λαϊκή μου καταγωγή και για λίγο ένιωσα ένας εστέτ δίπλα στην βασίλισσα μας. Κι' αυτός ο Δήμαρχος μας, τι παιδί, τι κορμοστασιά, τι βλέμμα, τι αίσθηση υψηλής διανόησης που εκπέμπει το ύφος του.
Ήταν εκεί και ο νομάρχης μας.Πολυ cult φυσιογνωμία ομολογώ και απ οτι μου είπε σε καποια στιγμή πολύ φιλότεχνος αλλά δεν το ξέρει ο πολύς κόσμος.Δεν χάνει άρθρο του Ζενάκου στο Βημα και καμία εμφάνιση της Πέγκυ Ζήνας.Δεν ξέρω πως τα συνδυάζει αυτά τα δυο αλλά ετσι μου ειπε, μα το Θεο, να πέσει φωτιά να με κάψει αν λέω ψέμματα.
Είμαστε μια πόλη της τέχνης τελικά ...και των ακριβών γούστων!
Ήταν εκεί και ο νομάρχης μας.Πολυ cult φυσιογνωμία ομολογώ και απ οτι μου είπε σε καποια στιγμή πολύ φιλότεχνος αλλά δεν το ξέρει ο πολύς κόσμος.Δεν χάνει άρθρο του Ζενάκου στο Βημα και καμία εμφάνιση της Πέγκυ Ζήνας.Δεν ξέρω πως τα συνδυάζει αυτά τα δυο αλλά ετσι μου ειπε, μα το Θεο, να πέσει φωτιά να με κάψει αν λέω ψέμματα.
Είμαστε μια πόλη της τέχνης τελικά ...και των ακριβών γούστων!
Subscribe to:
Posts (Atom)
